Zaloguj się
Biegunka u niemowlaka - jak sobie z nią radzić?
Biegunka u niemowlaka - jak sobie z nią radzić?
Choć z chwilą narodzin układ trawienny noworodka jest anatomicznie dojrzały i zdolny do podejmowania swoich podstawowych funkcji, jego działanie w kilku aspektach bywa niedoskonałe. Niedojrzałość przewodu pokarmowego sprzyja występowaniu w wieku niemowlęcym wielu problemów gastroenterologicznych, w tym biegunki o zróżnicowanej etiologii.

Biegunka wirusowa – charakterystyka zakażeń wirusowych

Do zakażenia biegunką wirusową dochodzi na skutek zetknięcia z jednym z wirusów jelitowych – rotawirusem, noro- lub sapowirusem lub adenowirusem jelitowym. U niemowląt biegunkę powodują najczęściej rotawirusy. Szczyt zachorowań przypada u dzieci w wieku 4-23 miesięcy. Do zakażenia wirusami powodującymi ostrą biegunkę dochodzi drogą fekalno-oralną. Rotawirusy niszczą dojrzałe komórki jelitowe, co upośledza wchłanianie i powoduje zwiększone wytwarzanie płynów w jelicie. Przy biegunkach spowodowanych rotawirusem częściej niż przy innych zakażeniach wirusowych dochodzi do odwodnienia. Choroba rozpoczyna się nagle i przez kolejne 3-7 dni towarzyszą jej wymioty i biegunka (biegunka może przedłużyć się nawet do miesiąca u dzieci z obniżoną odpornością). Drugim czynnikiem powodującym częste ostre biegunki wirusowe u małych dzieci są norowirusy. Ta grupa wirusów najczęściej wywołuje epidemie biegunek na świecie oraz odpowiada za biegunkę podróżnych. Przy zakażeniu norowirusowym skracają się kosmki jelitowe, a na jelicie pojawia się naciek zapalny. Upośledza to wchłanianie, prowadząc do wodnistych stolców biegunkowych. W chorobie trwającej zazwyczaj od 12 do 60 godzin występują również wymioty, pojawiają się nudności i skurcze brzucha. Co 10 przypadek łagodnej lub umiarkowanie ciężkiej biegunki u niemowlaka wywołują adenowirusy jelitowe.

Biegunka wirusowa – sposób leczenia


Ostre biegunki wirusowe znacznie bardziej zaraźliwe od biegunek bakteryjnych należą do chorób, z powodu których małe dzieci musza być hospitalizowane. Przy wystąpieniu objawów ostrej biegunki należy zadbać o odpowiednie nawadnianie niemowlaka i nie dopuścić do zaburzeń elektrolitowych. Postępowanie w biegunce o charakterze wirusowym sprowadza się do przeciwdziałania odwodnieniu. Choremu dziecku podaje się duże ilości płynów dobrze wchłaniających się przez organizm. Napój nawadniający powinien zawierać elektrolity takie jak sód i glukozę, żeby organizm malucha łatwiej go przyswoił i nie zareagował nadmiernym oddawaniem stolców czy wzmożonymi wymiotami. Zaleca się, żeby podawany dziecku płyn charakteryzował się zmniejszoną osmolarnością (nie był za bardzo stężony) i w swoim składzie miał odpowiednie stężenie sodu (60nmol/L), potasu (20nmol/L) oraz glukozy (90 nmol/l) http://www.dicoflor.pl/pl/odwodnienie-przy-biegunce/co-podawac-maluszkowi-w-trakcie-biegunki/. Niemowlakowi nie można więc podawać bardzo słonej wody lub rosołu, posłodzonych napojów oraz soków owocowych, czy tym bardziej napojów gazowanych o dużym stężeniu sacharozy. Takie płyny zamiast nawadniać powodują jeszcze większą utratę wody z organizmu (na zasadzie osmozy). Dziecko najlepiej nawadniać specjalnymi preparatami glukozowo-elektrolitowymi dostępnymi w aptece, które zawierają odpowiednie stężenia elektrolitów. Chłodny płyn powinno się podawać często, ale małymi porcjami, tak żeby nie nasilać biegunki ani wymiotów. Choć biegunka wirusowa przechodzi samoistnie i nie poddaje się leczeniu, wspomagająco można podać niemowlakowi probiotyki o udokumentowanym działaniu (Lactobacillus GG, Saccharomyces boulardii, łagodzące przebieg choroby. Biegunka wirusowa bywa niebezpieczna dla życia malucha ze względu na ryzyko odwodnienia. Dlatego w przebiegu choroby tak ważną rolę odgrywa odpowiednie nawadnianie. Jeśli dziecko ma wzmożone pragnienie, oddaje małe ilości moczu lub ma bezmocz, jego język i spojówki są suche, a gałki oczne zapadnięte należy zgłosić się do lekarza. Do alarmujących sygnałów należą też apatia, senność oraz stolce z obecnością krwi.

Biegunka związana z antybiotykoterapią – charakterystyka choroby i zapobieganie


Biegunka związana z podawaniem antybiotyków jako efekt niepożądany pojawia się u małych pacjentów w trakcie stosowania leków lub po zakończeniu terapii. Biegunka może przebiegać łagodnie, ale też przybierać cięższą postać. Może wystąpić niezależnie od drogi podawania leku i rodzaju antybiotyku. Biegunka pojawia się jednak częściej przy stosowaniu antybiotyków aktywnych wobec bakterii beztlenowych (aminopenicyliny, cefalosporyn, klindamycyny). Szacuje się, że u ok. 10% dzieci występuje biegunka związana ze stosowaniem antybiotykoterapii. Większe ryzyko choroby mają dzieci poniżej 2. roku życia. Istnieją doniesienia, że biegunce związanej z antybiotykoterapią można przeciwdziałać, podając dziecku odpowiednie szczepy bakterii probiotycznych. Do probiotyków o udowodnionym działaniu należą bakterie L. rhamnosus GG oraz Saccharomyces boulardii.

Biegunka przy antybiotykoterapii – sposób leczenia

Najskuteczniejszy sposób na zakończenie biegunki spowodowanej podawaniem leków to odstawienie antybiotyku. Jeśli to nie jest możliwe, należy zastosować inny antybiotyk, który rzadziej powoduje biegunkę. Dziecko oddające zwiększoną liczbę stolców w ciągu dnia należy też odpowiednio nawadniać. Po każdym oddanym stolcu podajemy maluchowi od 5 do 10 ml płynu nawadniającego na każdy kilogram jego masy ciała. Przy biegunce należy zadbać o to, żeby niemowlak się nie odwodnił i otrzymywał właściwe porcje pożywienia. Dlatego maluchy karmione piersią czy mieszanką mleczną karmimy tak samo jak przed wystąpieniem biegunki.

Biegunka u niemowląt spowodowana najczęściej zakażeniem wirusowym wymaga odpowiedniego nawadniania dziecka i uzupełniania u niego elektrolitów.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!